°Kapellen 1972
Na haar studies aan de Koninklijke Academie Antwerpen (Meester in de grafische vormgeving 1995) legde Cotteleer zich toe op boekillustratie. Daarmee verwerft ze zich een plek in de niet-conventionele boekenwereld. Ze maakt illustraties en schrijft voor verschillende uitgeverijen in binnen-en buitenland.

www.instagram.com/erikacotteleer

[ays_poll id=86]

150,00

Note that your purchase will be available within 15 working days (in Europe)

Description

0In 1997 debuteert Cotteleer met De lange gele vlechten, een pijnlijk autobiografisch verhaal over jaloezie. Dat boek met robuuste prenten, zwarte lijnen en felle kleuren, zet meteen de toon voor haar verder werk waarin ze zich weinig aantrekt van gangbare normen in boeken. Zo zijn haar tekeningen vaak ruw en onaf, veeleer hard en zelden lief en verstopt ze intieme details in haar beelden.
In 1998 wordt Cotteleer laureaat van het HISK. Haar werk wordt vanaf nu steeds vrijer waarna ze uiteindelijk uitmondt in de figuratieve schilderkunst. Ze werkt met acrylverf, plakkaatverf, houtskool, viltstiften, kleurpotloden, krijt en inkt op doek en papier.
Vanaf 2010 verlaat Cotteleer bewust de boekenwereld om zich louter toe te leggen op autonome tekeningen en schilderijen waarin vrouwen altijd het uitgangspunt zijn. Haar werk wordt getoond op solo- en groepstentoonstellingen en beurzen.

Mijn werken zijn hypnagogische mise-en-scènes die voortkomen uit mijn absurde verbeelding. Ingewikkelde en banale interacties tussen vrouwen: zoals het sluwe spel, de jaloezie, de herkenning, de samenhorigheid, het pronken, de afwijzing, de spanningen onder vrouwen, het intrigeert mij uitermate. Mannen teken ik niet. Die zouden zorgen voor verwarring en afleiding binnen dit spel. Alsof de actrices in mijn werk alles voor niets opgebouwd zouden hebben. Ik bekritiseer niet de heersende scheve machtsverhoudingen tussen man en vrouw maar streef naar het inhoudelijk uitpuren van eigenheid van mensen in een vrouwenlijf. Houdingen lijken seksuele poses maar ontstaan uit de aanvaarding van het eigen lichaam. Hierdoor ontstaan soms pornografisch lijkende taferelen waarbij ik de subtiele seksuele handeling, houding of blik als tool gebruik om karakters te visualiseren. Mijn tekeningen en schilderijen zijn observaties van poses en gelaatstrekken van vrouwen die dagdagelijkse handelingen uitvoeren (iets optillen, tv kijken, in de sauna zitten, op de trein wachten, dansen…) en daarbij in een totaal ontspannen toestand verkeren. Zich bewust niet alert gedragen, zich ontdoen van uiterlijke verplichtingen en zo vanzelf tot een lichamelijke aanvaarding komen. Ik gebruik deze pure lichamelijkheid om absurde, ongecensureerde en schaamteloze vrouwelijkheid te tekenen en te schilderen. Het gebeuren speelt zich af bij iemand thuis. Omringd door alledaagse voorwerpen, textiel, planten en dieren. De vrouwen kijken de toeschouwer bewust aan en die fungeert als voyeur. Zonder die toeschouwer wordt mijn spel niet gespeeld. Er wordt gekeken van buiten naar binnen of van binnen naar buiten. Ikzelf ben soms toeschouwer, soms speler.
Erika Cotteleer, mei 2021